سال‌هاست که کالاف دیوتی میان دو انتخاب گرفتار شده؛ تکرار فرمول‌های موفق گذشته یا ریسک کردن برای ساخت تجربه‌ای متفاوت. نسخه جدید DMZ در Call of Duty: Modern Warfare 4 شاید یکی از جدی‌ترین تلاش‌های Infinity Ward برای پیدا کردن راه سوم باشد.
امروز، ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶، دسترسی زودهنگام DMZ آغاز شد؛ بخشی که طرفداران قدیمی آن از زمان Modern Warfare II انتظار بازگشتش را می‌کشیدند. حالا این سؤال مطرح است: آیا DMZ جدید واقعاً توانسته از اشتباهات گذشته درس بگیرد یا صرفاً همان تجربه قدیمی را با نقشه‌ای تازه و چند مکانیک بیشتر تحویل داده است؟
به اعتقاد من، پاسخ از آنچه انتظار داشتم امیدوارکننده‌تر است.
بررسی اطلاعات رسمی، ویدیوهای گیم‌پلی و نقدهای عملی منتشرشده توسط رسانه‌هایی مثل GamesBeat و MeriStation نشان می‌دهد Infinity Ward این بار با یک پروژه جانبی ساده طرف نیست. DMZ حالا هویت مشخص‌تری دارد، سیستم پیشرفت آن جدی‌تر شده و مهم‌تر از همه، سازندگان بالاخره متوجه شده‌اند که یک Extraction Shooter خوب فقط درباره جمع‌آوری لوت و فرار کردن نیست.
البته این نقد اولیه است. قضاوت نهایی درباره کیفیت سرورها، بالانس PvP و مشکلات فنی به تجربه گسترده‌تر بازیکنان در روزهای آینده نیاز دارد.
DMZ چیست و چرا بازگشت آن اهمیت دارد؟
برای درک ارزش DMZ جدید، ابتدا باید بدانیم چه چیزی نسخه قبلی را به تجربه‌ای متفاوت تبدیل کرد.
DMZ اولین بار در سال ۲۰۲۲، همراه با Warzone 2.0، معرفی شد. برخلاف بتل رویال که هدف اصلی آن زنده ماندن تا پایان مسابقه بود، در DMZ می‌توانستید وارد نقشه شوید، مأموریت انجام دهید، با دشمنان هوش مصنوعی یا بازیکنان واقعی درگیر شوید و با تجهیزات به‌دست‌آمده از منطقه خارج شوید.
تفاوت اساسی در یک موضوع خلاصه می‌شد: انتخاب.
می‌توانستید بدون کشتن حتی یک بازیکن واقعی، مأموریت انجام دهید و از نقشه خارج شوید. در مقابل، می‌توانستید تمام داشته‌های خود را برای غنیمت بیشتر به خطر بیندازید.
مشکل نسخه اولیه، کمبود ایده نبود. مشکل این بود که بسیاری از سیستم‌ها عمق کافی نداشتند و در بلندمدت، انگیزه بازگشت به بازی کاهش پیدا می‌کرد.
این همان نقطه‌ای است که DMZ جدید تلاش می‌کند تغییرش دهد.
Infinity Ward حالا سیستم پیشرفت مستقل، اپراتورهای قابل توسعه، ساخت تجهیزات، مأموریت‌های داستانی و دنیایی با واکنش‌های پویاتر را وارد بازی کرده است.
به نظرم مهم‌ترین تصمیم سازندگان همین بوده: تبدیل DMZ از یک فعالیت فرعی به تجربه‌ای که بتواند به‌تنهایی بازیکن را برای هفته‌ها یا حتی ماه‌ها درگیر نگه دارد.
نقشه Hajin؛ مهم‌ترین برگ برنده DMZ جدید
یکی از بزرگ‌ترین تغییرات DMZ در Modern Warfare 4، معرفی نقشه Hajin است؛ منطقه‌ای خیالی در شبه‌جزیره کره که اتفاقات آن به داستان بخش کمپین ارتباط مستقیم دارد.
این ارتباط داستانی تصمیم هوشمندانه‌ای است. نقشه دیگر صرفاً مجموعه‌ای از ساختمان‌ها و جاده‌ها برای تیراندازی نیست؛ قرار است پیامدهای یک جنگ بزرگ را نشان دهد.
Hajin ترکیبی از مناطق شهری، پایگاه‌های نظامی، تأسیسات صنعتی، جنگل‌ها، مجموعه‌های زیرزمینی و مناطق آلوده به تشعشعات هسته‌ای است.
طبق بررسی MeriStation، این نقشه بیش از ۶۰ نقطه قابل‌توجه برای جست‌وجو و درگیری دارد. بااین‌حال، اندازه نقشه به‌تنهایی دستاورد محسوب نمیشود.
اتفاق مهم‌تر، تراکم فعالیت‌هاست.
یکی از مشکلات رایج بازی‌های Extraction Shooter این است که بازیکن زمان زیادی را صرف حرکت بین دو منطقه می‌کند، بدون آنکه اتفاق خاصی رخ دهد. گزارش‌های اولیه نشان می‌دهند Hajin تلاش کرده این زمان‌های مرده را کاهش دهد.
حضور گشت‌های نظامی، خودروهای زرهی، بالگردها، گروه‌های دشمن و بازیکنان دیگر باعث می‌شود حرکت در نقشه همیشه با احتمال برخوردی غیرمنتظره همراه باشد.
به نظر من، نقشه خوب لزوماً نقشه بزرگ نیست؛ نقشه‌ای است که هر گوشه آن دلیلی برای حضور بازیکن داشته باشد.
و Hajin، دست‌کم بر اساس تجربه‌های اولیه منتقدان، در این زمینه عملکرد قابل‌قبولی دارد.
آب‌وهوای پویا؛ فراتر از یک ویژگی گرافیکی
یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های Hajin، تغییر شرایط آب‌وهوایی است.
مه، باران و طوفان می‌توانند شرایط دید و درگیری را تغییر دهند. براساس توضیحات سازندگان و گزارش‌های اولیه، برخی شرایط محیطی حتی بر انتقال صدا، مکالمات Proximity Chat و رفتار تجهیزات تأثیر می‌گذارند.
تصور کنید در حال انتقال تجهیزات ارزشمند هستید، ناگهان مه غلیظی منطقه را فرا می‌گیرد و صدای درگیری یک تیم دیگر را از فاصله‌ای نزدیک می‌شنوید.
در چنین وضعیتی، تصمیم برای ادامه مسیر یا عقب‌نشینی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
البته باید دید این سیستم در عمل و طی صدها مسابقه تا چه حد تنوع واقعی ایجاد می‌کند. آب‌وهوای پویا زمانی ارزشمند است که تصمیم‌های بازیکن را تغییر دهد، نه اینکه صرفاً تصویر بازی را زیباتر کند.
گیم‌پلی DMZ؛ این بار هر درگیری واقعاً اهمیت دارد
یکی از دلایلی که DMZ را به Warzone ترجیح می‌دهم، فلسفه متفاوت آن در طراحی درگیری‌هاست.
در بتل رویال، جنگیدن تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. اما در DMZ، گاهی بهترین تصمیم این است که اصلاً شلیک نکنید.
نسخه جدید تلاش می‌کند همین فلسفه را حفظ کند.
درگیری‌های PvE و PvP در یک محیط مشترک اتفاق می‌افتند. دشمنان هوش مصنوعی در نقاط مختلف نقشه حضور دارند، اما واکنش آن‌ها کاملاً ثابت نیست.
شلیک مداوم، ایجاد سروصدا و ماندن طولانی در یک موقعیت می‌تواند باعث افزایش تهدید شود. نیروهای کمکی، گشت‌های جدید و حتی دشمنان قدرتمندتر ممکن است وارد منطقه شوند.
این طراحی یک مزیت مهم دارد: شما نمی‌توانید همیشه با یک استراتژی ثابت جلو بروید.
در GamesBeat، یکی از نکات مثبت تجربه عملی DMZ همین واکنش دشمنان به درگیری‌های طولانی توصیف شده است. در مقابل، این ویژگی یک خطر بالقوه هم دارد.
اگر تعادل حضور دشمنان به‌درستی تنظیم نشود، نبردهای تاکتیکی ممکن است به موج‌های خسته‌کننده دشمنان هوش مصنوعی تبدیل شوند.
این موضوع یکی از بخش‌هایی است که باید در بررسی طولانی‌مدت بازی با دقت زیر نظر گرفت.
PvP؛ اعتماد کردن یا خیانت کردن؟
DMZ همیشه زمانی جذاب‌تر می‌شود که پای بازیکنان واقعی وسط باشد.
ممکن است تیم دیگری را ببینید که مشغول انجام مأموریت است. آیا به آن‌ها حمله می‌کنید، بی‌سروصدا عبور می‌کنید یا پیشنهاد همکاری می‌دهید؟
قابلیت‌هایی مانند ادغام گروه‌ها، برقراری آتش‌بس و گفت‌وگوی نزدیک (Proximity Chat) می‌توانند این تعاملات را پیچیده‌تر کنند.
وجود سیستم Bounty نیز به درگیری‌های PvP معنا می‌دهد. بازیکنانی که رفتار تهاجمی دارند ممکن است به هدف شکار سایر تیم‌ها تبدیل شوند.
این مکانیک از نظر طراحی جذاب است؛ زیرا قرار نیست کشتن بازیکنان دیگر همیشه بدون پیامد باشد.
بااین‌حال، تجربه نهایی به رفتار جامعه بازیکنان بستگی دارد.
اگر بخش زیادی از سرورها صرفاً به میدان جنگ تیم‌های حرفه‌ای تبدیل شوند، بازیکنان تازه‌کار احتمالاً فرصت تجربه مأموریت‌ها و سیستم‌های دیگر را از دست می‌دهند.
به همین دلیل، موفقیت PvP در DMZ بیشتر از هر چیز به بالانس و مدیریت رفتار بازیکنان وابسته است.
سیستم لوت و استخراج؛ قلب واقعی تجربه
DMZ بدون سیستم لوت و استخراج عملاً معنایی ندارد.
ساختار اصلی همچنان آشناست: وارد منطقه می‌شوید، تجهیزات و منابع جمع‌آوری می‌کنید، اهداف خود را پیش می‌برید و در نهایت باید سالم از نقشه خارج شوید.
اما نکته مهم این است که همیشه میان ریسک بیشتر و خروج امن‌تر انتخاب دارید.
فرض کنید مأموریت اصلی خود را انجام داده‌اید و کوله‌پشتی شما پر از تجهیزات ارزشمند است. در همان لحظه، متوجه یک هدف ویژه در نزدیکی خود می‌شوید.
می‌توانید از منطقه خارج شوید یا برای پاداش بیشتر ریسک کنید.
این تصمیم‌های ظاهراً ساده همان چیزی هستند که یک Extraction Shooter را هیجان‌انگیز می‌کنند.
طبق تجربه GamesBeat، بعضی عملیات‌ها می‌توانند با استخراج زودهنگام حدود ۱۵ دقیقه طول بکشند، درحالی‌که ماندن تا مراحل پایانی ممکن است زمان حضور در نقشه را به حدود ۴۵ دقیقه برساند.
به نظرم وجود چنین انعطافی یک امتیاز مثبت است؛ چون بازیکن را مجبور نمی‌کند برای هر بار تجربه بازی تقریباً یک ساعت زمان اختصاص دهد.
مرگ در DMZ واقعاً مجازات دارد
در نسخه جدید، از دست دادن تجهیزات تنها پیامد مرگ نیست.
اپراتورهایی که در استخراج شکست می‌خورند، ممکن است وضعیت MIA یا مفقودشده پیدا کنند. برای بازیابی آن‌ها باید از پول داخل بازی استفاده کنید یا تصمیم دیگری درباره ادامه فعالیت آن اپراتور بگیرید.
اپراتورهای پیشرفته‌تر ارزش بیشتری دارند و بازیابی آن‌ها می‌تواند پرهزینه‌تر باشد.
این سیستم باعث می‌شود موفقیت‌های قبلی بازیکن اهمیت پیدا کنند.
اما یک نکته را نباید فراموش کرد: مجازات مرگ باید به‌اندازه‌ای جدی باشد که هیجان ایجاد کند، نه آن‌قدر سنگین که بازیکن پس از چند شکست، انگیزه خود را از دست بدهد.
به نظرم Infinity Ward در حال حرکت روی همین مرز باریک است.
سیستم FOB؛ تغییری که می‌تواند DMZ را اعتیادآور کند
شاید مهم‌ترین پیشرفت ساختاری DMZ، تکامل Forward Operating Base یا همان FOB باشد.
این پایگاه مرکز اصلی مدیریت فعالیت‌های بازیکن است؛ جایی که بین مأموریت‌ها به آن بازمی‌گردید تا تجهیزات، منابع، اپراتورها و اهداف بعدی را مدیریت کنید.
سیستم ساخت تجهیزات با چاپگر سه‌بعدی، یکی از مهم‌ترین بخش‌های این پایگاه محسوب می‌شود.
منابع جمع‌آوری‌شده در نقشه اکنون کاربرد مشخص‌تری دارند. می‌توانید با استفاده از مواد اولیه، تجهیزات و ابزارهای مختلف بسازید و به‌تدریج گزینه‌های بیشتری برای Crafting آزاد کنید.
این تغییر ظاهراً ساده اهمیت زیادی دارد.
در بسیاری از بازی‌های مشابه، بعد از مدتی جمع‌آوری لوت به فعالیتی تکراری تبدیل می‌شود؛ چون بازیکن ارتباط روشنی میان آنچه جمع می‌کند و پیشرفت بلندمدت خود نمی‌بیند.
اینجا هدف این است که حتی استخراجی با تعداد کیل پایین، همچنان ارزشمند باشد.
از نظر من، موفقیت این سیستم به اقتصاد بازی بستگی دارد. اگر پیدا کردن منابع کمیاب، ساخت تجهیزات و بازیابی آیتم‌ها بالانس نباشد، اقتصاد DMZ ممکن است به گریند بیش از حد تبدیل شود.
این مسئله هنوز به آزمایش طولانی‌مدت نیاز دارد.
سیستم پیشرفت اپراتورها؛ بالاخره دلیلی برای ادامه بازی
در DMZ جدید، اپراتورها صرفاً شخصیت‌های ظاهری نیستند.
سیستم Trait Trees امکان توسعه قابلیت‌های مختلف را فراهم می‌کند. سه مسیر اصلی شامل Warfighter، Scout و Survivalist هستند.
بازیکن می‌تواند بر اساس شیوه بازی خود، قابلیت‌هایی مرتبط با مبارزه، شناسایی یا زنده ماندن انتخاب کند.
این یعنی دو بازیکن لزوماً نباید به یک شیوه وارد DMZ شوند.
یکی می‌تواند بر مبارزه مستقیم تمرکز کند و دیگری ترجیح دهد با شناسایی بهتر محیط و جمع‌آوری منابع، مأموریت‌ها را پیش ببرد.
این سطح از شخصی‌سازی، اگر تعادل مناسبی داشته باشد، می‌تواند یکی از دلایل اصلی ماندگاری بازی باشد.
نگرانی من این است که با گذشت زمان، تعداد محدودی از قابلیت‌ها به انتخاب اجباری بازیکنان حرفه‌ای تبدیل شوند.
اگر چنین اتفاقی رخ دهد، تنوع ظاهری سیستم پیشرفت عملاً از بین خواهد رفت.
بنابراین طراحی Skill Tree به‌تنهایی کافی نیست؛ حفظ ارزش انتخاب‌های متفاوت در آپدیت‌های آینده اهمیت بیشتری دارد.
مأموریت‌های داستانی؛ تفاوتی مهم با Extraction Shooterهای سنتی
یکی از نکاتی که در بررسی MeriStation مورد توجه قرار گرفته، شیوه معرفی بازی به بازیکنان جدید است.
در بسیاری از Extraction Shooterها، بازیکن بدون راهنمایی کافی وارد محیط می‌شود و باید خودش همه چیز را یاد بگیرد.
اما DMZ جدید از مأموریت‌های داستانی برای آموزش تدریجی قوانین و قابلیت‌های محیط استفاده می‌کند.
سه مسیر اصلی برای ورود و فعالیت وجود دارد: Story Missions، Dynamic Operations و Free Roam.
مأموریت‌های داستانی علاوه بر دنبال کردن روایت بازی، مکانیک‌های مختلف نقشه را معرفی می‌کنند. عملیات پویا اهداف کوتاه‌مدت و پاداش‌های مشخص ارائه می‌دهد و Free Roam آزادی بیشتری برای انتخاب مسیر در اختیار بازیکن قرار می‌دهد.
این ساختار باعث می‌شود بازیکن تازه‌کار احساس نکند وارد بازی‌ای شده که همه افراد حاضر در آن صدها ساعت تجربه دارند.
از نظر من، این انتخاب یکی از بهترین تصمیم‌های Infinity Ward بوده است.
DMZ لازم نیست به‌اندازه Escape from Tarkov پیچیده و تنبیه‌کننده باشد تا ارزش تجربه کردن داشته باشد.
گاهی طراحی خوب یعنی حذف پیچیدگی‌های غیرضروری، بدون از بین بردن عمق واقعی بازی.
مقایسه DMZ جدید با Escape from Tarkov و ARC Raiders
مقایسه DMZ با دیگر آثار این سبک اجتناب‌ناپذیر است.
Escape from Tarkov همچنان یکی از مهم‌ترین نام‌ها در زمینه استخراج تجهیزات و شبیه‌سازی درگیری‌های پرریسک محسوب می‌شود.
ARC Raiders نیز نشان داده که این سبک می‌تواند علاوه بر مبارزه، روی تعاملات اجتماعی و تجربه‌های غیرقابل‌پیش‌بینی تمرکز داشته باشد.
DMZ مسیر متفاوتی انتخاب کرده است.
هویت اصلی آن همچنان Call of Duty است؛ یعنی تیراندازی سریع‌تر، کنترل آشناتر، دسترسی ساده‌تر و تأکید بیشتر بر اکشن.
این انتخاب برای بخشی از بازیکنان یک مزیت بزرگ است. در مقابل، احتمال دارد علاقه‌مندان به سیستم‌های بسیار پیچیده بقا و مدیریت تجهیزات، آن را به‌اندازه آثار سخت‌گیرانه‌تر این ژانر عمیق ندانند.
من این تفاوت را ضعف قطعی نمی‌دانم.
DMZ زمانی موفق خواهد شد که بهترین نسخه از خودش باشد، نه تقلیدی ناقص از Tarkov یا ARC Raiders.
منتقدان درباره DMZ جدید چه می‌گویند؟
واکنش‌های اولیه رسانه‌هایی که پیش از انتشار عمومی بازی را تجربه کرده‌اند، عموماً مثبت بوده است.
Dean Takahashi در GamesBeat پس از تجربه عملی بازی، تنوع اتفاقات، دنیای پویا و اهمیت تصمیم‌گیری برای استخراج را از نقاط قوت اصلی معرفی کرده است.
او حتی برای DMZ بهعنوان یک تجربه مستقل، امتیاز ۴.۵ از ۵ در نظر گرفته است.
در طرف دیگر، David Arroyo از MeriStation پس از نزدیک به ۱۰ ساعت بازی، طراحی مراحل اولیه، سیستم FOB و تراکم رویدادهای نقشه Hajin را تحسین کرده است.
نکته جالب این است که هر دو بررسی، با وجود تفاوت در شیوه تحلیل، روی یک موضوع توافق دارند: DMZ نسبت به گذشته هدفمندتر و پخته‌تر شده است.
بااین‌حال، PC Gamer ترجیح داده برای قضاوت نهایی Modern Warfare 4 تا تجربه بازی در شرایط عمومی و پس از انتشار کامل صبر کند.
من هم معتقدم این احتیاط منطقی است.
تجربه یک Extraction Shooter در محیط کنترل‌شده رسانه‌ای لزوماً با تجربه سرورهای عمومی، بازیکنان رقابتی و هزاران ساعت بازی یکسان نیست.
واکنش اولیه بازیکنان
هم‌زمان با آغاز دسترسی زودهنگام، بخشی از جامعه کالاف دیوتی در Reddit از فعال شدن DMZ استقبال کرده‌اند.
البته واکنش‌ها فقط مثبت نبوده است. برخی کاربران از حجم آپدیت‌های پیش از انتشار و فرایند نصب مجدد فایل‌ها انتقاد کرده‌اند.
این انتقادها را نباید با مشکلات قطعی خود گیم‌پلی اشتباه گرفت، اما تجربه نصب و دسترسی نیز بخشی از کیفیت محصول نهایی است.
در مورد عملکرد شبکه، وضعیت سرورها و مشکلات احتمالی روز اول هنوز اطلاعات کافی برای اعلام یک نتیجه قطعی وجود ندارد.
نقاط ضعف و نگرانی‌های اصلی DMZ در MW4
با وجود تمام نکات مثبت، چند مسئله جدی وجود دارد که نمی‌توان از آن‌ها چشم‌پوشی کرد.
نخست، وابستگی شدید تجربه به کیفیت سرورهاست. در یک بازی که مرگ می‌تواند باعث از دست رفتن تجهیزات ارزشمند شود، مشکلات اتصال و تأخیر شبکه آزاردهنده‌تر از یک مسابقه معمولی مولتی‌پلیر خواهند بود.
دوم، مسئله تقلب است. سیستم استخراج تجهیزات زمانی معنا دارد که بازیکن احساس کند شکست نتیجه تصمیم اشتباه یا عملکرد بهتر حریف بوده است، نه استفاده دیگران از ابزارهای غیرمجاز.
سوم، خطر تکراری شدن مأموریت‌هاست. داشتن ده‌ها فعالیت مختلف به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که بازی پس از صد ساعت همچنان جذاب باقی بماند.
چهارم، تعادل اقتصاد و سیستم پیشرفت است. اگر بازیابی اپراتورها و ساخت تجهیزات بیش از حد پرهزینه شود، بسیاری از بازیکنان به جای تجربه آزادانه بازی، مجبور به تکرار فعالیت‌های مشخص برای جبران ضرر خواهند شد.
و بالاخره مهم‌ترین نگرانی من به پشتیبانی بلندمدت برمی‌گردد.
نسخه اولیه DMZ هم ایده‌های خوبی داشت، اما نتوانست جایگاه خود را بهعنوان یک تجربه مستقل و ماندگار تثبیت کند.
Infinity Ward این بار باید ثابت کند که برای DMZ صرفاً یک برنامه تبلیغاتی روز عرضه ندارد.
آیا DMZ جدید ارزش خرید Modern Warfare 4 را دارد؟
برای کسی که صرفاً به‌دنبال تجربه‌ای شبیه Warzone است، نمی‌توانم بگویم DMZ به‌تنهایی دلیل کافی برای خرید Modern Warfare 4 خواهد بود.
اما برای بازیکنی که از استخراج تجهیزات، انجام مأموریت‌های گروهی، پیشرفت بلندمدت و درگیری‌های غیرقابل‌پیش‌بینی لذت می‌برد، شرایط متفاوت است.
گزارش‌های اولیه نشان می‌دهند DMZ حالا محتوای بیشتری برای ارائه دارد و برخلاف گذشته، قرار نیست صرفاً یک حالت فرعی و کم‌اهمیت باشد.
البته Modern Warfare 4 هنگام عرضه نیازمند خرید جداگانه است و طبق اعلام رسمی، از روز اول در Game Pass حضور ندارد.
بنابراین تصمیم خرید باید با توجه به محتوای کل بازی، نه فقط جذابیت چند تریلر DMZ، گرفته شود.
نمره نهایی اولیه دیجیتالیسم به DMZ در Modern Warfare 4
امتیاز: ۸.۵ از ۱۰ — بسیار خوب
DMZ جدید یک قدم جدی در مسیر درست به نظر می‌رسد.
طراحی نقشه Hajin، مأموریت‌های متنوع، سیستم پیشرفت اپراتورها، مدیریت تجهیزات و تغییرات FOB همگی نشان می‌دهند Infinity Ward این بار برای ساخت یک Extraction Shooter ماندگار تلاش کرده است.
اما همین پیشرفت‌ها انتظارات را نیز بالاتر می‌برند.
از نظر من، موفقیت واقعی DMZ را نباید در تعداد بازیکنان روز اول جست‌وجو کرد. معیار مهم‌تر این است که آیا سه ماه بعد هم بازیکنان برای انجام مأموریت‌های جدید، پیدا کردن تجهیزات و تجربه اتفاقات غیرمنتظره به Hajin بازمی‌گردند یا نه.
نکات مثبت اصلی بازی شامل طراحی متراکم و متنوع Hajin، چرخه جذاب لوت و استخراج، سیستم پیشرفت عمیق‌تر، اهمیت همکاری تیمی و دسترسی ساده‌تر نسبت به برخی رقبای این سبک است.
در مقابل، نگرانی درباره کیفیت سرورها، تقلب، بالانس اقتصاد، سنگین شدن سیستم‌های پیشرفت و آینده پشتیبانی همچنان وجود دارد.
DMZ جدید هنوز ثابت نکرده که بهترین Extraction Shooter بازار است؛ اما شواهد اولیه نشان می‌دهند این بار ظرفیت تبدیل شدن به یکی از مهم‌ترین بخش‌های Call of Duty را دارد.
برای من، همین موضوع دلیل کافی برای جدی گرفتن بازگشت آن است.
