CONTROL Resonant؛ وقتی آشوب از دیوارهای قدیمیترین خانه بیرون میزند تحلیل عمیق دنباله Control؛ از روانشناسی دیلن فیدن تا راز هدرون و ارتباط با جهان آلن ویک
هشدار: این مقاله حاوی اسپویل کامل Control و CONTROL Resonant، از جمله پایانبندی بازی است.
مقدمه؛ این بار نوبت دیلن است در قسمت اول Control، ما وارد ساختمانی شدیم که انگار تمام قوانین واقعیت در آن از نو نوشته شده بودند. ساختمانی که راهروهایش تغییر میکردند، اشیای معمولی به ابزارهایی فراطبیعی تبدیل میشدند و سازمانی مخفی تلاش میکرد پدیدههایی را کنترل کند که حتی تعریف درستی از آنها نداشت. اما یک سؤال از همان ابتدا باقی ماند: اگر سازمان فدرال کنترل نتواند حتی مقر خودش را کنترل کند، چه اتفاقی میافتد وقتی همین آشوب به تمام جهان بیرون سرایت کند؟
CONTROL Resonant دقیقاً از همین نقطه ایدهاش را گسترش میدهد. این بار دیگر قرار نیست تمام مدت در راهروهای Oldest House قدم بزنیم. رمدی ما را به منهتنی میبرد که قوانین فیزیک در آن فروپاشیدهاند؛ شهری که ساختمانهایش شکل عادی خودشان را از دست دادهاند و نیروهای ناشناخته، واقعیت را به زمین بازی خودشان تبدیل کردهاند. اما بزرگترین تغییر این دنباله فقط در مقیاس جهان اتفاق نیفتاده است. در قسمت اول، داستان را از نگاه جسی فیدن تجربه میکردیم؛ دختری که برای پیدا کردن برادرش وارد یک سازمان مخفی شد و در نهایت به مدیر همان سازمان تبدیل شد. در Resonant، جایگاهها تغییر میکنند. این بار دیلن فیدن در مرکز ماجرا قرار دارد؛ همان برادری که در قسمت اول سالها تحت آزمایش و کنترل FBC قرار گرفته بود. این تغییر شخصیت اصلی اهمیت زیادی دارد؛ چون رمدی بهجای ادامه دادن داستان از نگاه قهرمان قبلی، تصمیم گرفته همان جهان را از زاویه فردی روایت کند که تجربهای کاملاً متفاوت از آن داشته است. و شاید این مهمترین کلید برای فهمیدن Resonant باشد: گاهی برای درک یک حقیقت، باید آن را از چشم کسی ببینیم که قربانی آن بوده است.
دیلن فیدن؛ قربانیای که قرار بود سلاح باشد

برای درک کامل شخصیت دیلن، باید به اتفاقات سالها قبل از بازی اول برگردیم؛ زمانی که او و جسی هنوز کودک بودند. ماجرای شهر Ordinary و پیدا شدن Slide Projector زندگی این دو خواهر و برادر را برای همیشه تغییر داد. بعد از وقوع یک رویداد فراطبیعی، اداره فدرال کنترل وارد شهر شد و دیلن را از خانواده و زندگی قبلیاش جدا کرد.اما چرا دیلن؟
FBC او را بهعنوان یکی از نامزدهای احتمالی مدیر آینده سازمان انتخاب کرده بود. دیلن با عنوان Prime Candidate 6 یا P6 شناخته میشد و قرار بود تحت آزمایشها و آموزشهای مختلف برای این جایگاه آماده شود. مشکل اینجا بود که سازمان بهجای پرورش یک انسان، تلاش میکرد یک موجودیت قدرتمند و قابلکنترل بسازد. دیلن سالها در محیطی زندگی کرد که تقریباً هیچ اختیاری درباره زندگی خودش نداشت. آزمایشها، محدودیتها و رفتارهای سازمان باعث شدند شخصیت او بهشدت آسیب ببیند. در قسمت اول، وقتی جسی بالاخره برادرش را پیدا میکند، دیلن دیگر آن کودک سابق نیست. او هم از نظر ذهنی و هم از نظر اعتقادی فاصله زیادی با خواهرش گرفته است. دیلن حتی در مقطعی از زندگیاش به این نتیجه رسیده بود که هیس میتواند آزادیای را به او بدهد که FBC هیچوقت در اختیارش نگذاشته بود. البته باید یک نکته را فراموش نکنیم: تمام خشونتهای گذشته دیلن را نمیتوان به هیس نسبت داد. بخشی از اتفاقات مرگبار مربوط به دوران پیش از تسخیر او توسط هیس است. این موضوع شخصیت دیلن را پیچیدهتر میکند؛ او نه یک قربانی کاملاً بیگناه است و نه یک شرور ساده. در پایان Control، جسی موفق میشود او را از نفوذ هیس نجات دهد، اما دیلن به کما میرود. حالا هفت سال گذشته و Resonant داستان را از جایی ادامه میدهد که دیلن دوباره به هوش میآید. اما این بار سؤال اصلی دیگر این نیست که دیلن چه قدرتهایی دارد.
سؤال این است که آیا او بعد از تمام اتفاقاتی که پشت سر گذاشته، اصلاً میداند چگونه باید یک زندگی مستقل داشته باشد؟ این تفاوت مهمی میان او و جسی ایجاد میکند. جسی در قسمت اول شخصیتی مستقل و مصمم بود که وارد یک دنیای ناشناخته شد و کمکم جایگاه خودش را پیدا کرد. اما دیلن از همان ابتدا درون آن دنیا بزرگ شده؛ او هیچ تجربه عادی و مستقلی از زندگی ندارد. به همین دلیل، سفر او در Resonant فقط یک مأموریت برای نجات جهان نیست؛ بلکه تلاش برای شناختن خودش است. او باید یاد بگیرد که بدون دستور گرفتن از یک سازمان، بدون زندان و بدون اینکه کسی برایش تصمیم بگیرد، چه کسی میخواهد باشد.
منهتن؛ وقتی واقعیت دیگر شکل ثابتی ندارد

یکی از بزرگترین تغییرات Resonant نسبت به نسخه اول، محیط بازی است. در Contro Oldest House بهعنوان یک ساختمان زنده و تغییرشکلدهنده، مهمترین عنصر طراحی محیط بود. اما در دنباله، رمدی همین ایده را به مقیاسی بسیار بزرگتر گسترش داده است. این بار با منهتنی طرف هستیم که بخشهای مختلف آن تحت تأثیر یک نیروی ناشناخته تغییر کردهاند. خیابانها به شکل غیرممکن خم میشوند، ساختمانها از حالت طبیعی خارج میشوند و حتی مفهوم بالا و پایین دیگر معنای ثابتی ندارد. این اتفاقات نتیجه پدیدهای به نام Patterning هستند. برای فهم Patterning باید به مفهوم اصلی رزونانس در دنیای Control برگردیم.
در قسمت اول، رزونانس نوعی پدیده فراطبیعی بود که ارتباط میان موجودیتها و ابعاد مختلف را ممکن میکرد. هیس از همین طریق به دنیای ما نفوذ کرد و روی انسانها و محیط تأثیر گذاشت. اما در Resonant با شکل جدیدی از این نیرو روبهرو هستیم؛ نیرویی که بهجای صرفاً آلوده کردن افراد، ساختار واقعیت را تغییر میدهد.
Patterning را میتوان نوعی تحمیل الگوی جدید بر جهان دانست. انگار واقعیت دیگر بر اساس قوانین طبیعی خودش ساخته نمیشود و یک الگوی بیگانه در حال بازنویسی ساختار آن است. این تفاوت اهمیت زیادی دارد. هیس در بازی اول بیشتر بهعنوان نیرویی شناخته میشد که ذهن و موجودیت افراد را آلوده میکند؛ اما Patterning مستقیماً روی محیط و قوانین حاکم بر جهان تأثیر میگذارد. به همین دلیل، خطر جدید فقط نابودی انسانها نیست؛ بلکه از بین رفتن تعریفی است که از واقعیت داریم. از نظر نمادشناسی هم این ایده ادامه منطقی فلسفه Control است. در قسمت اول، ساختمان FBC نمادی از تلاش انسان برای نظم دادن به ناشناختهها بود. در دنباله، خود شهر به نمادی از فروپاشی همین نظم تبدیل میشود. اگر در قسمت اول اتاقها و راهروها دیگر قابل اعتماد نبودند، حالا حتی خیابانهایی که سالها میشناختیم هم نمیتوانند به ما اطمینان بدهند.
هیس، مولد و Patterning؛ سه نیروی متفاوت در یک میدان جنگ

یکی از اشتباهاتی که ممکن است هنگام تجربه Resonant مرتکب شویم، یکی دانستن تمام نیروهای فراطبیعی بازی است. در این جهان، هیس، مولد و Patterning الزاماً یک منشأ یا هدف ندارند. هیس همان نیرویی است که در قسمت اول به Oldest House نفوذ کرد و با آلوده کردن ذهن افراد، کنترل آنها را به دست گرفت. مولد یا The Mold هم یک پدیده فراطبیعی و زیستی است که از طریق گسترش ساختارهای قارچی و آلوده کردن محیط و موجودات، تهدیدی مستقل برای جهان محسوب میشود. اما Patterning پدیدهای متفاوت است که در Resonant به مرکز بحران تبدیل میشود. نکته جالب اینجاست که این نیروها میتوانند در یک محیط مشترک حضور داشته باشند، بدون اینکه لزوماً متحد یا همهدف باشند. این موضوع جهانسازی رمدی را گستردهتر میکند. در بسیاری از بازیها، وقتی با یک نیروی شرور اصلی روبهرو میشویم، تمام اتفاقات غیرعادی به همان دشمن نسبت داده میشوند. اما در دنیای Control، ما با مجموعهای از پدیدههای مستقل طرف هستیم که هرکدام قوانین و ماهیت خاص خودشان را دارند. این یعنی شکست دادن یک تهدید الزاماً به معنی پایان تمام مشکلات نیست.حتی اگر بتوانیم منشأ یک بحران را از بین ببریم، ممکن است نیروهای دیگری همچنان در جهان باقی مانده باشند.از این زاویه، منهتن در Resonant فقط یک میدان جنگ نیست؛ بلکه آزمایشگاهی عظیم برای بررسی برخورد چند نیروی فراطبیعی با یکدیگر است.
Resonants؛ موجوداتی که از قدرت خودشان قربانی شدهاند

حالا به نام اصلی بازی میرسیم. Resonant فقط یک عنوان جذاب برای دنباله Control نیست؛ بلکه به موجوداتی اشاره میکند که در جهان بازی اهمیت ویژهای دارند. طبق توضیحات سازندگان، Resonants بقایای افرادی هستند که زمانی قدرت زیادی داشتهاند، اما تحت تأثیر نیروی ناشناختهای که واقعیت را تهدید میکند، تغییر شکل دادهاند. این موجودات بهعنوان دشمنان قدرتمند و باسهای اصلی بازی شناخته میشوند. اما نکته مهمتر این است که شکست دادن آنها فقط برای پیشرفت داستان یا دریافت پاداش نیست. دیلن با شکست دادن هر Resonant، توانایی فراطبیعی جدیدی به دست میآورد. این طراحی از نظر مفهومی جالب است. در قسمت اول، جسی با پیدا کردن Objects of Power تواناییهای جدیدی به دست میآورد؛ اشیایی که قدرتهای غیرعادی را در اختیار افراد منتخب قرار میدادند. اما در Resonant، مسیر بهدست آوردن قدرت تغییر کرده است. دیلن باید با موجوداتی روبهرو شود که خودشان تحت تأثیر نیروهای فراطبیعی قرار گرفتهاند و از دل این برخورد، تواناییهای تازهای به دست بیاورد.به بیان دیگر، قدرت دیلن از دل مواجهه مستقیم با همان چیزی به وجود میآید که تهدیدش میکند. این موضوع با وضعیت شخصیتی او هم هماهنگ است. دیلن در تمام زندگیاش بهعنوان یک ابزار قدرت دیده شده؛ FBC میخواست از تواناییهای او استفاده کند، هیس از وجودش بهعنوان میزبان بهره برد و حالا او باید تصمیم بگیرد چگونه از قدرتش استفاده کند. در اینجا میتوان یک برداشت فلسفی مطرح کرد:
قدرت بهتنهایی هویت انسان را مشخص نمیکند؛ چیزی که اهمیت دارد، انتخابی است که انسان با آن قدرت انجام میدهد.
این همان تفاوتی است که میان دیلنِ قربانی و دیلنِ قهرمان شکل میگیرد.
Aberrant؛ سلاحی که با هویت دیلن تغییر میکند

یکی دیگر از تغییرات مهم بازی، سلاح اصلی شخصیت است. در قسمت اول، Service Weapon جسی فقط یک تفنگ معمولی نبود. این سلاح نماد جایگاه مدیر FBC و ارتباط او با برد محسوب میشد. اما دیلن از سلاحی به نام Aberrant استفاده میکند.
Aberrant یک سلاح فراطبیعی و تغییرشکلدهنده است که میتواند به فرمهای مختلفی تبدیل شود؛ از جمله چکش، تیغهها، داس و مشتهای قدرتمند. برخلاف Service Weapon که بر پایه شلیک و تغییر حالتهای مختلف یک سلاح گرم طراحی شده بود، Aberrant مبارزه نزدیک و فیزیکی را به مرکز تجربه بازی تبدیل میکند.این تغییر فقط یک تصمیم برای متنوع کردن گیمپلی نیست.اگر به شخصیت دیلن توجه کنیم، متوجه میشویم که او در مقایسه با جسی تجربه و تسلط کمتری بر دنیای بیرون دارد.جسی از همان ابتدا شخصیتی قاطع و آماده مبارزه بود؛ اما دیلن بیشتر شبیه فردی است که باید در لحظه تصمیم بگیرد و خودش را با شرایط تطبیق دهد. سلاح تغییرشکلدهندهاش هم دقیقاً چنین ویژگیای دارد.او مجبور نیست همیشه با یک روش ثابت بجنگد. میتواند فرم سلاح را متناسب با شرایط تغییر دهد و سبک مبارزه خودش را بسازد. از نظر استعاری، Aberrant را میتوان بازتابی از هویت متغیر دیلن دانست.او هنوز نمیداند دقیقاً چه کسی است، اما برای اولین بار فرصت دارد خودش تصمیم بگیرد چه شکلی از قدرت را میخواهد. این همان چیزی است که FBC در تمام سالهای اسارت از او گرفته بود: حق انتخاب.
The Gap؛ ذهن دیلن چگونه به بخشی از جهان بازی تبدیل میشود؟

یکی از جذابترین بخشهای ساختاری Resonant، فضایی به نام The Gap است. این فضا به روان و ذهن دیلن ارتباط دارد و بازیکن میتواند برای مدیریت تواناییها و ساختار مبارزه خودش وارد آن شود. در ظاهر، Gap یک فضای کاربردی برای ارتقا و شخصیسازی شخصیت است؛ اما از نظر روایی هم اهمیت دارد. در قسمت اول، ذهن جسی بیشتر از طریق ارتباطش با پولاریس و تأثیر هیس نمایش داده میشد. اما در دنباله، رمدی فضای ذهنی دیلن را به بخشی ملموستر از تجربه بازی تبدیل میکند. این انتخاب با گذشته او ارتباط مستقیمی دارد. دیلن سالهای زیادی را در محیطی بسته و تحت آزمایش گذرانده است. حتی در دوره کما هم ارتباط او با جهان بیرون قطع بوده و بخش بزرگی از زندگیاش درون ذهن خودش گذشته است. به همین دلیل، The Gap را میتوان بازتابی از دنیای درونی شخصیتی دانست که هنوز در حال بازسازی هویت خودش است. از نظر گیمپلی هم این فضا به بازیکن اجازه میدهد تواناییهای فراطبیعی، فرمهای سلاح و ترکیبهای مختلف مبارزه را شخصیسازی کند. بنابراین، رشد قدرت دیلن صرفاً یک سیستم ارتقای معمولی نیست؛ بلکه بهنوعی با ساختن دوباره شخصیت او هماهنگ شده است.
زویی دِ ورا؛ صدایی از جهان انسانها

در میان شخصیتهای جدید، زویی دِ ورا جایگاه مهمی دارد. زویی یکی از مأموران میدانی FBC است که در جریان بحران منهتن با دیلن ارتباط برقرار میکند و در نقش راهنمای او ظاهر میشود. در بخش زیادی از ماجراجویی، صدای زویی از طریق ارتباط رادیویی شنیده میشود و اطلاعات لازم درباره محیط و اتفاقات را در اختیار دیلن قرار میدهد. اما اهمیت این شخصیت صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمیشود. به یاد داشته باشیم که دیلن سالها از ارتباط عادی با انسانها محروم بوده است. او در محیطی زندگی کرده که روابط انسانی در آن بیشتر بر اساس دستور، آزمایش و کنترل شکل گرفته بودند. زویی یکی از نخستین شخصیتهایی است که فرصت یک رابطه متفاوت را برای او فراهم میکند. رابطه آنها میتواند زمینهای برای بررسی دوباره مفهوم اعتماد در دنیای Control باشد. آیا دیلن میتواند به کسی اعتماد کند که همچنان به سازمانی وابسته است که تمام زندگیاش را از او گرفته؟ و آیا زویی میتواند دیلن را بهعنوان یک انسان ببیند، نه صرفاً یک سلاح قدرتمند که برای حل بحران به کار گرفته شده؟این تضاد، یکی از لایههای انسانی داستان در میان تمام اتفاقات کیهانی آن است.
پایان بازی؛ جایی که جای جسی و دیلن عوض میشود

مهمترین بخش تفسیر Resonant بدون بررسی پایان آن کامل نمیشود. در مسیر داستان، دیلن و جسی به تدریج متوجه میشوند که منشأ اصلی Patterning با موجودیتی به نام Hedron ارتباط دارد. هدرون نامی آشنا برای طرفداران قسمت اول است؛ همان موجودیتی که FBC از طریق Slide Projector با آن آشنا شده بود و جسی آن را با پولاریس مرتبط میدانست.اما باید دقت کنیم که صرف استفاده دوباره از نام هدرون به معنی اثبات یکسان بودن تمام موجودیتهای مرتبط با آن نیست. در Resonant، هدرون به تهدیدی تبدیل میشود که ارتباطش با دیلن بسیار عمیقتر از یک دشمن معمولی است.در جریان رویارویی نهایی، دیلن ابتدا با شکل فیزیکی این موجودیت مبارزه میکند، اما این پایان ماجرا نیست.نبرد به درون ذهن او کشیده میشود و مشخص میشود که ارتباط میان دیلن و هدرون به شکلی است که نابود کردن آن میتواند به قیمت جان خودش تمام شود. اینجا دیلن با یکی از مهمترین تصمیمات زندگیاش روبهرو میشود.
او باید با موجودیتی مقابله کند که به شکلی عمیق در وجودش ریشه دوانده است.این مبارزه را میتوان فراتر از یک نبرد با باس نهایی تفسیر کرد. دیلن در تمام زندگیاش توسط نیروهای مختلف تعریف شده است: FBC، هیس، آزمایشها و انتظارات دیگران. حالا برای اولین بار باید خودش تصمیم بگیرد که چه چیزی را از وجودش حذف کند، حتی اگر بهای آن بسیار سنگین باشد. در لحظات پایانی، جسی وارد ماجرا میشود و جای دیلن را میگیرد. نتیجه این اتفاق، یکی از معنادارترین وارونگیهای روایی در دو بازی است. در پایان Control، جسی برادرش را نجات داد و دیلن در وضعیت کما باقی ماند. اما در Resonant، دیلن زنده میماند و این بار جسی است که بیهوش میشود. او در پایان بازی در Oldest House تحت مراقبت امیلی پوپ قرار دارد. دیلن حالا آزادی بیشتری نسبت به گذشته دارد و حتی در قالب یک مشاور FBC میتواند به زندگی خودش ادامه دهد؛ اما مهمترین هدفش تغییر کرده است.این بار او باید راهی برای بیدار کردن خواهرش پیدا کند. چرا این پایان اهمیت دارد؟
چون رمدی بهجای ارائه یک پایان کاملاً خوشحالکننده، نقش نجاتدهنده و نجاتیافته را میان دو شخصیت جابهجا میکند. در بازی اول، جسی برای نجات دیلن تلاش میکرد. در دنباله، دیلن باید با پیامدهای نجات خودش زندگی کند. این موضوع رابطه خواهر و برادر را از یک رابطه ساده خانوادگی فراتر میبرد. آنها دو شخصیت مستقل با سرنوشتهایی بهشدت درهمتنیده هستند؛ هرکدام در مقطعی برای نجات دیگری هزینه دادهاند. نام مأموریت پایانی پس از داستان اصلی، The Beginning، هم در همین چارچوب معنا پیدا میکند. ماجرا به پایان رسیده، اما داستان این دو نفر هنوز تمام نشده است.
برد؛ قدرتی که هنوز نمیتوان به آن اعتماد کرد
یکی از مهمترین سؤالاتی که بعد از تجربه قسمت اول باقی مانده بود، سرنوشت برد بود. در بسته الحاقی The Foundation، جسی متوجه میشود که رابطه برد با FBC و حتی با ساختار Oldest House آنقدرها هم ساده نیست. در Resonant، این موجودیت همچنان در روایت حضور دارد و با دیلن ارتباط برقرار میکند. اما چرا باید به برد اهمیت بدهیم؟
چون برد از ابتدا نماینده نوعی قدرت فراتر از درک انسان بوده است. در قسمت اول، جسی برای تبدیل شدن به مدیر به تأیید این موجودیت نیاز داشت. اما حالا دیلن در شرایطی قرار گرفته که رابطهاش با برد میتواند مسیر متفاوتی داشته باشد. مسئله اینجاست که برد هیچوقت یک متحد کاملاً قابل اعتماد نبوده است. ما هنوز نمیدانیم اهداف واقعی آن چیست و تا چه اندازه از اتفاقات جهان انسانها سود میبرد. به همین دلیل، حضور برد را نباید صرفاً بهعنوان بازگشت یک شخصیت آشنا در نظر گرفت. این حضور یادآوری میکند که حتی پس از حل بحرانهای بزرگ، ساختار قدرتی که پشت FBC قرار دارد همچنان پابرجاست. شاید بزرگترین تهدید جهان Control همیشه موجوداتی مثل هیس نباشند؛ شاید مشکل اصلی، وابستگی انسانها به نیروهایی باشد که هیچ شناخت کاملی از آنها ندارند.
ارتباط CONTROL Resonant با دنیای آلن ویک

حالا به بخشی میرسیم که برای طرفداران جهان مشترک رمدی اهمیت ویژهای دارد. ارتباط Control با Alan Wake از همان بسته الحاقی AWE آغاز شد؛ جایی که FBC بهصورت رسمی وارد پرونده اتفاقات برایت فالز شد و مشخص شد ماجراهای آلن ویک بخشی از همان جهان فراطبیعی هستند. بعدها Alan Wake 2 این ارتباط را گستردهتر کرد. حضور مأموران FBC، پروندههای محرمانه، تحقیقات درباره پدیدههای غیرعادی و در نهایت بسته الحاقی The Lake House، همگی نشان دادند که رمدی قصد دارد این جهانها را به شکل جدی به یکدیگر متصل کند. یکی از مهمترین سرنخها در The Lake House مربوط به دیلن است. در آن بسته الحاقی، با صحنهای مواجه میشویم که دیلن را در یک سلول شیشهای نشان میدهد؛ صحنهای که در واقع زمینهساز حضور او در Resonant بود. این موضوع اهمیت زیادی دارد، چون نشان میدهد رمدی پیش از معرفی رسمی دنباله، سرنخهایی از آینده شخصیت دیلن در جهان مشترک خودش قرار داده بود. اما ارتباط این دو بازی را نباید به این معنی گرفت که آلن مستقیماً تمام اتفاقات منهتن را نوشته یا کنترل کرده است. قدرت آلن از طریق Dark Place و نیروی فراطبیعی Cauldron Lake عمل میکند و با ساختار قدرتهای موجود در Control تفاوت دارد. جهان مشترک رمدی قرار نیست تمام پدیدهها را به یک منشأ واحد نسبت دهد. در واقع، جذابیت این جهان در همین موضوع است که موجودیتهای مختلف میتوانند قوانین و اهداف متفاوتی داشته باشند و در عین حال روی یکدیگر تأثیر بگذارند. آلن ویک نماینده قدرت داستان و تأثیر خلاقیت بر واقعیت است؛ درحالیکه Control بیشتر به مسئله قدرت، رزونانس و تلاش انسان برای مهار ناشناختهها میپردازد. این دو مفهوم در کنار هم دنیایی میسازند که در آن واقعیت دیگر یک مفهوم ثابت و قابل اعتماد نیست. و همین مسئله میتواند زمینه اتفاقات آینده جهان Remedy Connected Universe باشد.
چرا رمدی سبک مبارزه را تغییر داد؟
شاید یکی از بحثبرانگیزترین تصمیمات سازندگان در Resonant، فاصله گرفتن از سیستم تیراندازی قسمت اول باشد. در Control، بخش زیادی از هویت گیمپلی بر پایه Service Weapon، استفاده از قدرتهای ذهنی و ترکیب آنها با محیط شکل گرفته بود. اما در دنباله، مبارزه نزدیک و استفاده از Aberrant اهمیت بسیار بیشتری پیدا کرده است. این تغییر از نظر طراحی شخصیت منطقی به نظر میرسد. جسی در قسمت اول به مرور کنترل قدرتهایش را به دست میآورد و در نهایت به شخصیتی تبدیل میشود که میتواند بهتنهایی با تعداد زیادی از دشمنان مقابله کند. اما دیلن در آغاز Resonant هنوز در حال شناخت تواناییهای خودش است. سیستم مبارزه نزدیک، تغییر فرم سلاح و ترکیب قدرتها به بازیکن اجازه میدهد رشد شخصیت را از طریق گیمپلی تجربه کند. همچنین ساختار محیطی بازی هم تغییر کرده است. Resonant یک جهان باز یکپارچه به سبک بازیهای معمول جهانباز نیست؛ بلکه از مناطق بزرگ و مجزایی تشکیل شده که هرکدام فعالیتها، مأموریتهای فرعی و برخوردهای اختیاری خودشان را دارند.
این ساختار باعث میشود رمدی بتواند آزادی بیشتری در اکتشاف ایجاد کند، بدون اینکه کنترل روایت اصلی را از دست بدهد. در واقع، استودیو تلاش کرده میان دو ویژگی تعادل ایجاد کند: آزادی بازیکن و روایت کنترلشدهای که همیشه یکی از امضاهای آثارش بوده است.
معنای واقعی Resonant؛ آیا میتوان از گذشته فرار کرد؟

در نهایت، اگر بخواهیم تمام بخشهای بازی را کنار هم قرار دهیم، متوجه میشویم که Resonant بیش از هر چیز درباره هویت و پیامدهای گذشته است. دیلن در تمام زندگیاش تحت تأثیر نیروهایی قرار گرفته که هیچوقت انتخابشان نکرده است. FBC او را به یک پروژه تحقیقاتی تبدیل کرد. هیس از او بهعنوان میزبان استفاده کرد و حتی پس از نجات، سالها در کما باقی ماند. اما وقتی بالاخره بیدار میشود، متوجه میشود که آزادی صرفاً به معنی خارج شدن از یک سلول نیست. آزادی یعنی توانایی تصمیمگیری، پذیرش مسئولیت و ساختن هویتی که دیگران برایت تعریف نکردهاند. در این میان، هدرون و Patterning را میتوان بازتابی از همان مسئله در مقیاسی کیهانی دانست.
همانطور که دیلن تلاش میکند از الگوهایی که دیگران برای زندگیاش ساختهاند خارج شود، جهان اطرافش هم درگیر نیرویی است که میخواهد الگوی تازهای بر واقعیت تحمیل کند. البته این یک تفسیر فلسفی از ساختار بازی است، نه توضیح رسمی سازندگان درباره معنای Patterning. اما به نظرم همین همزمانی میان بحران شخصی دیلن و بحران جهان، مهمترین نقطه قوت روایت Resonant است.
پایان؛ داستان دو خواهر و برادر هنوز تمام نشده است
Control درباره دختری بود که برای پیدا کردن برادرش وارد دنیایی ناشناخته شد. Resonant درباره پسری است که بعد از سالها اسارت، باید خواهرش را پیدا کند و در همان مسیر، خودش را بشناسد.
این دو بازی از دو زاویه متفاوت به یک موضوع مشترک نگاه میکنند: انسان در برابر نیروهایی که از کنترل او خارج هستند. در قسمت اول، جسی تلاش میکرد مدیر یک سازمان باشد که خودش هم از ماهیت واقعیاش خبر نداشت.
در دنباله، دیلن تلاش میکند از جایگاه یک قربانی خارج شود و برای اولین بار کنترل زندگی خودش را به دست بگیرد. اما پایان بازی نشان میدهد که حتی پس از شکست دادن بزرگترین تهدیدها، همهچیز به حالت عادی برنمیگردد. جسی هنوز بیدار نشده، برد همچنان یک راز باقی مانده، هیس و مولد کاملاً از جهان حذف نشدهاند و ارتباط میان موجودیتهای مختلف هنوز بهطور کامل روشن نیست.
شاید مهمترین پیام Resonant همین باشد:
نابود کردن چیزی که زندگیات را کنترل میکرد، لزوماً به معنی آزاد شدن از گذشته نیست.
دیلن از زندان بیرون آمده، اما هنوز باید با تمام سالهایی که از او گرفته شدهاند زندگی کند.
و حالا، برای اولین بار، او این فرصت را دارد که خودش تصمیم بگیرد آیندهاش چگونه باشد.
این شاید همان چیزی باشد که رمدی از ابتدا برای این شخصیت در نظر گرفته بود.
نه ساختن یک قهرمان جدید، بلکه روایت داستان انسانی که باید یاد بگیرد بعد از تمام سالهای کنترل شدن، چگونه خودش زندگی کند.





