پرش به محتوای اصلی
کنترل ، وقتی واقعیت دیگر قابل اعتماد نیست رمزگشایی از عجیب‌ترین جهان رمدی
مقاله

کنترل ، وقتی واقعیت دیگر قابل اعتماد نیست رمزگشایی از عجیب‌ترین جهان رمدی

Doctor bazi — ۱۴۰۵/۸/۱۹
۲۰ دقیقه مطالعه

کنترل ، وقتی واقعیت دیگر قابل اعتماد نیست رمزگشایی از عجیب‌ترین جهان رمدی، آیا واقعاً کنترل همه‌چیز دست ماست؟ تصور کن وارد ساختمانی بشی که از بیرون شبیه یه...

5.0 از ۵ (۱ امتیاز)

کنترل ، وقتی واقعیت دیگر قابل اعتماد نیست رمزگشایی از عجیب‌ترین جهان رمدی

مقدمه: آیا واقعاً کنترل همه‌چیز دست ماست؟

تصور کن وارد ساختمانی بشی که از بیرون شبیه یک ساختمان اداری معمولیه؛ کارمند داره، اتاق جلسه داره، بخش منابع انسانی داره و حتی یک نفر مسئول نظافتشه. اما وقتی واردش می‌شی، متوجه می‌شی که این ساختمان از قوانین عادی جهان پیروی نمی‌کنه. راهروها تغییر می‌کنن، اتاق‌ها جابه‌جا می‌شن، اشیای معمولی قدرت‌های غیرقابل توضیح دارن و سازمانی که قرار بوده از مردم در برابر اتفاقات ماورایی محافظت کنه، خودش به یکی از عجیب‌ترین مکان‌های دنیا تبدیل شده. این دقیقاً نقطه‌ایه که Control از اون شروع می‌شه. بازی‌ای که در نگاه اول شاید یک اکشن ماورایی درباره مبارزه با موجودات قرمز رنگ به نظر برسه، اما در لایه‌های عمیق‌ترش درباره واقعیت، قدرت، ترس از ناشناخته‌ها، ماهیت کنترل و حتی رابطه انسان با چیزهایی صحبت می‌کنه که هیچ‌وقت قادر به درک کاملشون نیست. برای فهمیدن Control باید یک نکته رو از همون ابتدا بپذیریم: رمدی قرار نیست تمام سؤالات ما رو جواب بده. بعضی از اتفاقات عمداً مبهم باقی موندن و بعضی از توضیحات بازی هم فقط یکی از برداشت‌های ممکن از اتفاقات هستن. بنابراین این مقاله قرار نیست داستان جسی فیدن رو از ابتدا تا انتها تعریف کنه. می‌خوایم بفهمیم پشت مفاهیم عجیب بازی چه فلسفه‌ای وجود داره، چرا این جهان به این شکل طراحی شده و چطور به دنیای آلن ویک متصل می‌شه.

اداره فدرال کنترل؛ تلاش انسان برای مهار ناشناخته‌ها

شخصیت اصلی بازی کنترل روی جلد

اول از همه باید با یکی از مهم‌ترین عناصر جهان Control آشنا بشیم: اداره فدرال کنترل یا Federal Bureau of Control که به اختصار FBC نامیده می‌شه.FBC یک سازمان دولتی مخفیه که وظیفه اصلیش بررسی، مطالعه و مهار پدیده‌های غیرعادیه؛ اتفاقاتی که با قوانین شناخته‌شده علم و طبیعت سازگار نیستن. برای مثال، تصور کن یک دستگاه تلفن معمولی وجود داشته باشه که بتونه ارتباطی با افراد مرده برقرار کنه. یا یک دستگاه تلویزیون که تصاویرش فقط برنامه‌های عادی پخش نکنن و در واقع پنجره‌ای به یک جهان دیگه باشن. از دیدگاه مردم عادی، چنین چیزهایی غیرممکن هستن. اما از دیدگاه FBC این‌ها پدیده‌هایی هستن که باید شناسایی، طبقه‌بندی و در صورت لزوم قرنطینه بشن. اینجا یک مفهوم مهم وارد دنیای بازی می‌شه: Altered World Events یا AWE.

AWE به اتفاقاتی گفته می‌شه که در اون‌ها یک نیروی غیرعادی وارد دنیای ما می‌شه و قوانین معمول واقعیت رو تغییر می‌ده. اتفاقات برایت فالز در بازی Alan Wake یکی از همین رویدادهاست. ناپدید شدن افراد، تأثیرات غیرطبیعی دریاچه Cauldron Lake و تبدیل شدن نوشته‌های یک نویسنده به واقعیت، همه بخشی از پرونده‌ای هستن که FBC سال‌ها درباره‌ش تحقیق کرده. نکته جالب اینجاست که FBC فقط با موجودات ترسناک سروکار نداره. گاهی یک شیء کاملاً معمولی می‌تونه منشأ یک فاجعه بزرگ باشه. اما اینجا باید بین دو اصطلاح تفاوت قائل بشیم: Altered Items و Objects of Power.

Altered Items اشیایی هستن که تحت تأثیر نیروهای غیرعادی قرار گرفتن و رفتارهایی فراتر از قوانین طبیعی دارن. مثلاً یک دستگاه معمولی که به شکل غیرقابل توضیحی باعث ناپدید شدن افراد می‌شه. اما Objects of Power اشیای قدرتمندتری هستن که می‌تونن با افراد ارتباط برقرار کنن و توانایی‌های ماورایی در اختیار اون‌ها قرار بدن. همون Service Weapon که جسی در ابتدای بازی به دست میاره، یک Object of Power محسوب می‌شه.

تفاوت این دو مفهوم اهمیت زیادی داره؛ چون FBC صرفاً یک سازمان شکار موجودات عجیب نیست. این سازمان تلاش می‌کنه رابطه بین انسان، اشیا و نیروهایی رو که درک نمی‌کنه، مطالعه کنه. در حقیقت، یکی از جذاب‌ترین ایده‌های Control اینه که شاید جهان ما خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم غیرقابل پیش‌بینی باشه.

قدیمی‌ترین خانه؛ ساختمانی که خودش یک موجودیت اسرارآمیز است

The oldest housاز بازی کنترل

حالا برسیم به مهم‌ترین مکان بازی؛ The Oldest House. مقر اصلی FBC یک ساختمان عظیم در نیویورکه که از بیرون شبیه یک برج اداری معمولی به نظر می‌رسه. اما داخلش با چیزی روبه‌رو هستیم که هیچ شباهتی به یک ساختمان عادی نداره. راهروهایی که تغییر می‌کنن، اتاق‌هایی که در مکان‌های متفاوت ظاهر می‌شن و فضاهایی که انگار به جهان‌های دیگه متصل هستن.

اما چرا اسم این ساختمان Oldest House یا قدیمی‌ترین خانه است؟

بازی توضیح مستقیمی درباره منشأ واقعی این ساختمان ارائه نمی‌ده، اما مشخصه که با یک سازه معمولی طرف نیستیم. این مکان به نوعی یک فضای ماوراییه که قوانین فیزیکی شناخته‌شده در اون به شکل متفاوتی عمل می‌کنن. یکی از مفاهیم مهم در جهان Control، Threshold یا آستانه است.

Thresholdها مناطقی هستن که در اون‌ها مرز میان جهان ما و ابعاد یا واقعیت‌های دیگه ضعیف شده. به همین دلیل، اتفاقاتی در این مناطق رخ می‌ده که در شرایط عادی غیرممکن به نظر می‌رسن. بخش‌هایی از Oldest House در واقع تحت تأثیر همین آستانه‌ها قرار دارن. اما چیزی که طراحی این ساختمان رو جذاب‌تر می‌کنه، معماری اونه.رمدی برای طراحی Oldest House از معماری بروتالیستی الهام گرفته؛ سبکی که با بتن‌های عظیم، فرم‌های هندسی ساده، ساختارهای سنگین و فضای سرد و بی‌روح شناخته می‌شه.این انتخاب کاملاً اتفاقی نیست. به ساختمان نگاه کن: دیوارهای عظیم، راهروهای طولانی، اتاق‌های اداری تکراری و فضاهایی که بیشتر از اینکه حس امنیت بدن، احساس کوچکی و ناتوانی رو به انسان منتقل می‌کنن. این معماری به‌خوبی با ماهیت FBC هماهنگه؛ سازمانی که می‌خواد تمام اتفاقات غیرقابل کنترل جهان رو در قالب پرونده، گزارش، آزمایش و دستورالعمل قرار بده. در واقع، Oldest House رو می‌شه نمادی از تلاش انسان برای نظم دادن به آشوب دونست.

اما یک تناقض بزرگ وجود داره: ساختمانی که مرکز سازمان کنترل‌کننده پدیده‌های ماوراییه، خودش یکی از غیرقابل‌کنترل‌ترین پدیده‌های جهانه و شاید همین تناقض، مهم‌ترین پیام محیط بازی باشه.

برد؛ چه کسی واقعاً رئیس است؟

برد از کنترل

یکی از پیچیده‌ترین بخش‌های Control موجودیتی به نام The Board یا برده. برد در Astral Plane حضور داره؛ فضایی عجیب که به نظر می‌رسه خارج از قوانین عادی واقعیت قرار گرفته. این موجودیت از طریق یک هرم وارونه با جسی ارتباط برقرار می‌کنه و خودش رو به‌عنوان نیرویی معرفی می‌کنه که در انتخاب مدیر FBC نقش داره. اما سؤال اصلی اینه: برد دقیقاً چیه؟

پاسخ قطعی نداریم.

برد خودش رو یک مرجع بالاتر معرفی می‌کنه، اما رفتار و دیالوگ‌هاش نشون می‌ده که نباید تمام حرف‌هاش رو بدون سؤال پذیرفت. یکی از ویژگی‌های عجیب ارتباط با برد، شیوه صحبت کردنشه. جملاتش معمولاً ترکیبی از کلمات متضاد یا عبارت‌های چندمعنایی هستن. انگار با موجودیتی طرفیم که منطق و زبان انسان رو به شکل متفاوتی درک می‌کنه. اما چرا این موضوع اهمیت داره؟

چون برد ممکنه به جسی قدرت بده، اما این الزاماً به معنی خیرخواه بودنش نیست. حتی بعضی از اطلاعاتی که دنیای بازی در اختیارمون قرار می‌ده، باعث می‌شن درباره اهداف واقعی برد شک کنیم. دیلن، برادر جسی، بارها به این موضوع اشاره می‌کنه که جسی ممکنه فقط مهره‌ای در یک بازی بزرگ‌تر باشه.او حتی برد رو به‌عنوان موجودیتی معرفی می‌کنه که از انسان‌ها برای رسیدن به اهداف خودش استفاده می‌کنه. از طرف دیگه، برد برای ارتباط با دنیای انسان‌ها به مدیر نیاز داره و Service Weapon هم ظاهراً بخشی از همین ساختار قدرت محسوب می‌شه. این سلاح صرفاً یک تفنگ تغییرشکل‌دهنده نیست. نوعی نماد جایگاه مدیریتیه که به شخص منتخب اجازه می‌ده با ساختار ماورایی برد ارتباط برقرار کنه.

نکته جالب اینه که Service Weapon در ظاهر شبیه یک سلاح گرم معمولیه، اما در واقع چیزی بسیار فراتر از یک ابزار جنگیه. می‌شه اون رو نمادی از قدرتی دونست که از طرف یک مرجع بالاتر به انسان داده شده. اما آیا این قدرت واقعاً متعلق به مدیر جدیده؟ یا مدیر فقط تا زمانی صاحب این قدرت محسوب می‌شه که برد اجازه بده؟

Control عمداً جواب این سؤال رو مشخص نمی‌کنه.

هیس؛ دشمنی که فقط به دنبال نابودی نیست

The hiss

حالا به دشمن اصلی بازی می‌رسیم: The Hiss.

هیس یک موجودیت معمولی نیست که بتونیم براش بدن، چهره یا حتی شخصیت مشخصی در نظر بگیریم. طبق توضیحات رسمی تیم سازنده، هیس نیرویی بدون بدن و فراجهانیه که از طریق رزونانس میان ابعاد حرکت می‌کنه و موجودات و محیط اطرافش رو آلوده می‌کنه. اما Resonance یا رزونانس دقیقاً یعنی چی؟

برای درک ساده‌ترش، تصور کن دو وسیله در یک فرکانس مشخص ارتعاش کنن. ارتعاش یکی می‌تونه روی دیگری تأثیر بذاره. در دنیای Control، رزونانس نوعی ارتباط و انتقال اثر میان موجودیت‌ها و ابعاد مختلفه. هیس از همین طریق وارد دنیای ما شده و انسان‌ها رو تحت تأثیر خودش قرار می‌ده. اما نکته ترسناک ماجرا اینه که هیس فقط بدن افراد رو تسخیر نمی‌کنه؛ بلکه روی ذهن، ادراک و هویت اون‌ها هم تأثیر می‌ذاره. اگر به دشمنان بازی توجه کرده باشی، احتمالاً متوجه شدی که بعضی از اون‌ها همچنان توانایی استفاده از سلاح و تجهیزات قبلی خودشون رو دارن. این مسئله نشون می‌ده که هیس صرفاً یک موجودیت تخریب‌کننده نیست؛ بلکه از توانایی‌های میزبان‌های خودش برای گسترش نفوذش استفاده می‌کنه.

اما چرا اسمش Hiss انتخاب شده؟

یکی از مشخص‌ترین ویژگی‌های این موجودیت، زمزمه‌ها و صداهای تکرارشونده‌ایه که در ذهن افراد آلوده شنیده می‌شن. این صداها معمولاً حالت یک متن یا شعر عجیب دارن و به شکلی تکرارشونده، ذهن مخاطب رو درگیر می‌کنن. این زمزمه‌ها فقط برای ایجاد حس ترس نیستن؛ بلکه بخشی از هویت هیس محسوب می‌شن در واقع، هیس به جای اینکه مثل یک دشمن معمولی با انسان صحبت کنه، سعی می‌کنه ذهن اون رو با یک الگوی فکری بیگانه جایگزین کنه.

از این زاویه، هیس رو می‌شه استعاره‌ای از از دست دادن هویت فردی و تسلیم شدن در برابر یک نیروی جمعی دونست.

اما یک سؤال مهم‌تر وجود داره:

آیا هیس واقعاً شر مطلقه؟

بازی اطلاعاتی در اختیارمون قرار می‌ده که باعث می‌شه حتی درباره این موضوع هم تردید کنیم. دیلن معتقده هیس به او آزادی داده؛ چیزی که FBC سال‌ها ازش دریغ کرده بود. از نگاه دیلن، سازمانی که او رو به یک نمونه آزمایشگاهی تبدیل کرده، خودش به اندازه هیس خطرناکه.این تضاد باعث می‌شه نتونیم تمام اتفاقات بازی رو به شکل ساده‌ای به دو گروه خوب و بد تقسیم کنیم.

البته این موضوع به معنی بی‌خطر بودن هیس نیست؛ بلکه نشان می‌ده در جهان Control حتی برداشت شخصیت‌ها از واقعیت هم قابل اعتماد نیست.

هدرون و پولاریس؛ آیا جسی واقعاً تنها نیست؟

شخصیت منفی بازی کنترل

یکی از پیچیده‌ترین قسمت‌های بازی به رابطه جسی با دو مفهوم Hedron و Polaris مربوط می‌شه. از کودکی، جسی صدایی در ذهنش می‌شنیده که اون رو Polaris نام‌گذاری کرده. این صدا در اتفاقات مربوط به Slide Projector و ناپدید شدن دیلن نقش مهمی داشته و در نهایت جسی رو به سمت Oldest House هدایت می‌کنه.اما هدرون چیه؟

سال‌ها قبل، FBC از طریق Slide Projector به یک بُعد دیگر دسترسی پیدا می‌کنه؛ جایی که موجودیتی عظیم و ناشناخته پیدا می‌کنن. این موجودیت بعدها Hedron نام می‌گیره. دکتر کاسپر دارلینگ و ترنچ تحقیقات زیادی روی هدرون انجام می‌دن و در نهایت از انرژی یا رزونانس اون برای ساخت دستگاه‌هایی به نام HRA استفاده می‌کنن.

HRAها همون دستگاه‌هایی هستن که از افراد در برابر نفوذ هیس محافظت می‌کنن. اما نکته مهم اینجاست که جسی هدرون رو می‌شناسه. چون از نظر اون، هدرون همون پولاریسه؛ موجودیتی که از دوران کودکی همراهش بوده. اینجا باید به یکی از مهم‌ترین لحظات بازی توجه کنیم. در جریان اتفاقات پایانی، هدرون ظاهراً توسط هیس نابود می‌شه. جسی تصور می‌کنه موجودیتی که تمام عمر بهش اعتماد داشته از بین رفته.اما بعداً مشخص می‌شه که بخشی از پولاریس همچنان درون جسی حضور داره. به عبارت دیگه، جسی خودش به نوعی حامل رزونانس پولاریس شده. این موضوع چند سؤال مهم ایجاد می‌کنه.

آیا پولاریس و هدرون دقیقاً یک موجودیت هستن؟ آیا پولاریس بخشی از هدرونه؟ یا اینکه جسی از ابتدا ارتباطی مستقل با این نیرو داشته؟

بازی پاسخ قطعی نمی‌ده.

کلا سم لیک نمی‌خواد جواب قطعی بده، حالا نمی‌دونم تهش میخواد همه دنیا ها رو با الن ویک پایان بده و در همون نقطه توضیح همه چیز رو بده یا دنبال چیز دیگه میگرده

اما یک برداشت مهم وجود داره: پولاریس می‌تونه نمادی از صدای درونی، هویت و نیرویی باشه که جسی رو در برابر نفوذ هیس حفظ می‌کنه. در مقابل، هیس تلاش می‌کنه همین هویت رو از بین ببره و جایگزینش کنه. به همین دلیل، تقابل جسی و هیس فقط یک مبارزه فیزیکی نیست؛ مبارزه‌ای برای حفظ خود در برابر نیروییه که می‌خواد ذهن و هویت انسان رو تصاحب کنه.

دکتر دارلینگ و ترنچ؛ دو برداشت متفاوت از یک فاجعه

دکتر دارلینگ

برای درک بهتر اتفاقات بازی باید به دو شخصیت مهم دیگه هم توجه کنیم: دکتر کاسپر دارلینگ و زکریا ترنچ.

دارلینگ رئیس بخش تحقیقات FBC بود و سال‌ها روی پدیده‌های غیرعادی مطالعه می‌کرد.او از اون دسته دانشمندهاییه که باور داره حتی عجیب‌ترین اتفاقات جهان هم می‌تونن با روش علمی بررسی بشن. در مقابل، ترنچ به‌عنوان مدیر FBC مسئولیت کنترل و مدیریت تمام این اتفاقات رو بر عهده داشت.اما مشکل از جایی شروع شد که تحقیقات درباره هدرون و Slide Projector به مرحله خطرناکی رسید.

ترنچ در جریان تماس با ابعاد دیگه تحت تأثیر هیس قرار گرفت و در نهایت راه ورود این موجودیت به Oldest House رو باز کرد. در حالی که دارلینگ تلاش می‌کرد با ساخت HRAها جلوی گسترش هیس رو بگیره، ترنچ به تدریج کنترل خودش رو از دست داده بود. نکته جالب اینجاست که هر دو شخصیت از یک اتفاق برداشت متفاوتی داشتن. دارلینگ هدرون رو یک نیروی محافظ می‌دید و ترنچ اون رو تهدیدی می‌دونست که باید از بین بره. از طرف دیگه، ترنچ معتقد بود که دارلینگ بیش از حد به این موجودیت اعتماد کرده.اینجا بازی به یک موضوع مهم اشاره می‌کنه: وقتی با چیزی روبه‌رو هستیم که درکش نمی‌کنیم، مرز میان تحقیق و دخالت می‌تونه بسیار باریک باشه.

FBC می‌خواست ناشناخته‌ها رو کنترل کنه، اما همین تلاش برای شناخت بیشتر، در نهایت باعث ورود خطری شد که توانایی مقابله باهاش رو نداشت. شاید این یکی از تلخ‌ترین تناقض‌های بازی باشه. سازمانی که برای جلوگیری از فاجعه ساخته شده بود، خودش با تصمیماتش زمینه‌ساز یک فاجعه بزرگ شد.

الن ویک؛ نویسنده‌ای که شاید در حال نوشتن واقعیت باشد

الن ویک

حالا می‌رسیم به بخشی که برای طرفداران دنیای رمدی احتمالاً از تمام قسمت‌های قبلی جذاب‌تره. ارتباط Control با Alan Wake.برای فهمیدن این ارتباط باید یک بار دیگه به اتفاقات بازی اول Alan Wake برگردیم. در دنیای آلن، دریاچه Cauldron Lake یک مکان معمولی نیست. این دریاچه با نیرویی ناشناخته ارتباط داره که می‌تونه آثار هنری و نوشته‌های خلاقانه رو به واقعیت تبدیل کنه. اما این قدرت محدودیت‌هایی داره. نوشته‌ها باید از یک منطق داستانی پیروی کنن و اتفاقاتی که در داستان رخ می‌دن، باید تا حدی باورپذیر باشن.

الن برای فرار از تاریکی و نجات خودش، مجبور می‌شه داستانی بنویسه که روی واقعیت تأثیر می‌ذاره. حالا تصور کن یک سازمان دولتی مخفی وجود داشته باشه که سال‌ها درباره چنین پدیده‌هایی تحقیق می‌کنه. طبیعیه که اتفاقات برایت فالز توجه اون‌ها رو جلب کنه.در Control متوجه می‌شیم که FBC این اتفاقات رو به‌عنوان یک AWE ثبت کرده.

پرونده‌ای که مربوط به ناپدید شدن آلن و اتفاقات دریاچه Cauldron Lake می‌شه. اما ارتباط این دو بازی فقط به چند پرونده و سند مخفی محدود نمی‌مونه. در بسته الحاقی AWE، بخش Investigation Sector به شکل مستقیم وارد ماجرای آلن ویک می‌شه. ما متوجه می‌شیم که دکتر امیل هارتمن بعد از اتفاقات برایت فالز، همچنان به دنبال تحقیق درباره قدرت دریاچه و نیروی تاریکی بوده.

او در نهایت تحت تأثیر Dark Presence قرار می‌گیره و به موجودیتی تبدیل می‌شه که ترکیبی از آلودگی تاریکی و هیس رو در خودش داره.این اتفاق باعث می‌شه FBC مجبور بشه بخش Investigation Sector رو قرنطینه کنه. اما جذاب‌ترین قسمت AWE حضور خود آلن ویکه.

در این بسته الحاقی، آلن از طریق رویاها و ارتباطات غیرعادی با جسی ارتباط برقرار می‌کنه و به نظر می‌رسه بخشی از اتفاقاتی که جسی تجربه می‌کنه، تحت تأثیر نوشته‌های آلن قرار گرفته. اینجا باید یک تفاوت بسیار مهم رو در نظر بگیریم.

آلن لزوماً خالق تمام اتفاقات Control نیست.

FBC پیش از اتفاقات بازی هم وجود داشته، Oldest House و برد هم از عناصر مستقل جهان Control هستن و ما هیچ مدرک قطعی نداریم که آلن همه این پدیده‌ها رو از ابتدا خلق کرده باشه. اما آلن می‌تونه از طریق قدرت Cauldron Lake روی واقعیت تأثیر بذاره و احتمالاً بعضی از اتفاقات رو به شکلی هدایت کنه.

به همین دلیل، ارتباط این دو بازی بیشتر از یک حضور افتخاری ساده است. آلن ویک در حال تلاش برای نوشتن مسیریه که بتونه به آزادی خودش کمک کنه و اتفاقات Control یکی از بخش‌های این پازل بزرگ‌تر محسوب می‌شن. نکته جالب‌تر اینه که AWE فقط به گذشته اشاره نمی‌کنه.در پایان این بسته الحاقی، FBC از وقوع یک AWE جدید در برایت فالز خبر می‌ده؛ رویدادی که طبق اطلاعات بازی در آینده اتفاق می‌افته.

این یعنی رمدی از همون زمان داشت زمینه رو برای ادامه داستان آلن ویک آماده می‌کرد. در واقع، Control اولین نقطه‌ای بود که جهان‌های این دو بازی به شکل رسمی وارد یک روایت مشترک شدن.

آیا آلن ویک نویسنده جهان رمدی است؟

اینجا می‌تونیم یک قدم فراتر بریم و به یکی از جذاب‌ترین ایده‌های متافیکشن در آثار رمدی برسیم. آلن ویک نویسنده‌ایه که می‌تونه با نوشتن داستان روی واقعیت تأثیر بذاره. اما اگر به شخصیت و شرایطش نگاه کنیم، متوجه یک تناقض عجیب می‌شیم. آلن خودش هم همیشه نمی‌دونه چه اتفاقی قراره بیفته. او بارها تلاش می‌کنه با نوشتن، مسیر اتفاقات رو تغییر بده؛ اما در بسیاری از مواقع، داستان به شکلی پیش می‌ره که حتی خودش هم قادر به پیش‌بینی کاملش نیست.این موضوع در Control اهمیت زیادی پیدا می‌کنه. چون اگر آلن می‌تونه روی واقعیت تأثیر بذاره، آیا اتفاقات بازی هم بخشی از نوشته‌های اون هستن؟ آیا جسی واقعاً مستقل عمل می‌کنه یا فقط شخصیتیه که آلن برای رسیدن به هدفش به وجود آورده؟

این‌ها سؤال‌هاییه که بازی عمداً در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنه. با این حال، نباید هر اتفاق عجیب در جهان رمدی رو به نوشته‌های آلن نسبت بدیم. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های Remedy Connected Universe همین ابهامه؛ اینکه شخصیت‌ها و نیروهای مختلف می‌تونن روی یکدیگر تأثیر بذارن، بدون اینکه الزاماً همه‌چیز تحت کنترل یک نفر باشه. حتی در Alan Wake 2 هم این رابطه پیچیده‌تر می‌شه و می‌بینیم که رمدی چطور از ایده نویسنده، شخصیت داستانی و واقعیت برای شکستن مرزهای روایت استفاده می‌کنه. از این نظر، آلن فقط یک شخصیت در جهان رمدی نیست؛ او نماینده یکی از مهم‌ترین ایده‌های خلاقانه این استودیوئه: اینکه مرز میان داستان و واقعیت تا چه اندازه می‌تونه شکننده باشه.

آتی؛ شخصیتی که شاید بیشتر از همه می‌داند

در میان تمام شخصیت‌های عجیب Control، آتی یکی از مرموزترین‌هاست. آتی نظافتچی Oldest House محسوب می‌شه؛ کسی که برخلاف بقیه کارکنان، انگار هیچ‌وقت از اتفاقات عجیب ساختمان تعجب نمی‌کنه. او جسی رو راهنمایی می‌کنه، در بعضی از موقعیت‌ها کمکش می‌کنه و حتی توانایی‌هایی داره که با یک انسان عادی سازگار نیستن. اما چرا یک نظافتچی ساده باید چنین جایگاه عجیبی داشته باشه؟

بازی هیچ‌وقت هویت واقعی آتی رو به شکل کامل توضیح نمی‌ده. با این حال، شواهد زیادی وجود داره که نشون می‌ده او یک موجودیت عادی نیست. حتی اسم آتی هم به اساطیر فنلاندی اشاره داره؛ در اساطیر فنلاند، آتی نام خدای دریا و آب‌هاست. این موضوع با فضای کلی شخصیتش و موسیقی‌ای که در بازی اجرا می‌کنه، ارتباط جالبی پیدا می‌کنه. از طرف دیگه، آتی به نظر می‌رسه نسبت به ساختار Oldest House و اتفاقاتش آگاهی بیشتری از کارکنان معمولی FBC داشته باشه. یکی از برداشت‌های جذاب اینه که آتی نماینده نوعی آگاهی متفاوت از جهان باشه؛ موجودیتی که برخلاف FBC نیازی به طبقه‌بندی و کنترل همه‌چیز نداره. او فقط کار خودش رو انجام می‌ده و انگار با عجیب‌ترین اتفاقات جهان کنار اومده. در دنیایی که همه در تلاش برای کنترل ناشناخته‌ها هستن، آتی تنها کسیه که به نظر می‌رسه اصلاً نیازی به این کار نداره.

چرا Control این‌قدر متفاوت است؟

حالا که مفاهیم اصلی جهان بازی رو بررسی کردیم، می‌تونیم به یک سؤال مهم‌تر پاسخ بدیم: چرا رمدی Control رو به این شکل ساخت؟

یکی از دلایل اصلی، تغییر شیوه داستان‌گویی است.در بازی‌هایی مثل Alan Wake، بخش بزرگی از روایت از طریق اتفاقات مستقیم، شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها منتقل می‌شه. اما در Control، اطلاعات بین هزاران سند، فایل صوتی، مکالمه، محیط و مأموریت فرعی پخش شده. شاید در نگاه اول این شیوه روایت گیج‌کننده به نظر برسه، اما هدفش اینه که بازیکن خودش تبدیل به یک محقق بشه. به جای اینکه تمام اطلاعات رو یک‌جا دریافت کنه، باید قطعات مختلف پازل رو کنار هم قرار بده. این موضوع با ماهیت خود بازی هم هماهنگه.شما در نقش مدیر سازمانی قرار می‌گیرید که وظیفه‌اش تحقیق درباره ناشناخته‌هاست؛ بنابراین طبیعی است که برای فهمیدن جهان اطرافتون مجبور باشید مثل یک محقق رفتار کنید. از طرف دیگه، تیم سازنده در طراحی محیط هم رویکرد متفاوتی داشته. در مصاحبه‌های زمان توسعه بازی، مایکل کاسورینن، کارگردان بازی، توضیح داده که طراحی جهان و گیم‌پلی از مراحل اولیه توسعه در کنار هم شکل گرفتن. رمدی ابتدا تلاش کرده دنیایی با هویت مشخص بسازه و بعد مکانیک‌های بازی رو با همون جهان هماهنگ کنه. به همین دلیل، قدرت‌های جسی صرفاً ابزارهایی برای مبارزه نیستن؛ اون‌ها بخشی از منطق ماورایی دنیای Control هستن.

برای مثال، Launch به جسی اجازه می‌ده اشیا رو با نیروی ذهنی پرتاب کنه. این قدرت در یک بازی اکشن معمولی می‌تونست صرفاً یک قابلیت جذاب باشه، اما در Control به‌خوبی با مفهوم اشیای ماورایی و ارتباط انسان با نیروهای ناشناخته هماهنگه. حتی شکل تغییرپذیر Service Weapon هم بخشی از همین رویکرده.

رمدی تلاش کرده اسلحه، محیط، داستان و قدرت‌های شخصیت اصلی رو در قالب یک هویت مشترک قرار بده.

در نهایت، Control فقط یک بازی درباره مبارزه با موجودات فراجهانی نیست؛ بلکه تجربه‌ایه درباره زندگی در جهانی که قوانینش رو به‌درستی نمی‌شناسیم.

شاید هیچ‌کس واقعاً کنترل را در دست ندارد

اگر بخوایم تمام مفاهیم Control رو در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بهترین جمله این باشه:

انسان همیشه تلاش می‌کنه چیزهایی رو کنترل کنه که حتی از درک کاملشون عاجزه.

FBC می‌خواد پدیده‌های غیرعادی رو طبقه‌بندی و مهار کنه. برد می‌خواد ساختار قدرت خودش رو حفظ کنه. هیس به دنبال گسترش نفوذشه. پولاریس تلاش می‌کنه در برابر این نفوذ مقاومت کنه و جسی هم در میانه تمام این نیروها باید تصمیم بگیره چه کسیه و به چه چیزی اعتماد داره. حتی آلن ویک هم با وجود قدرت خارق‌العاده‌اش در نوشتن واقعیت، هنوز در تلاشه سرنوشت خودش رو تغییر بده. شاید به همین دلیله که اسم بازی Control انتخاب شده.

نه فقط به خاطر اینکه جسی می‌تونه اشیا رو با ذهنش کنترل کنه، بلکه به خاطر اینکه تمام شخصیت‌های این جهان درگیر یک سؤال مشترکن: آیا واقعاً می‌تونیم کنترل چیزی رو به دست بگیریم که حتی نمی‌دونیم چیه؟ و شاید پاسخ رمدی به این سؤال، از تمام موجودات عجیب، پرونده‌های محرمانه و اتفاقات ماورایی بازی ترسناک‌تر باشه.

چون در نهایت، ممکنه ما فقط تصور کنیم که کنترل همه‌چیز دستمونه.

نظرها (۰)

هنوز نظری ثبت نشده است.

    محتوای مرتبط